سو سو میزند نوری

شکوفا میان شاخسار خفته،در هم

و مشتی سبز

گره شده بر شولای چون پری

جوانه ی سپید، میزند نوای امید

به بانگش چوبک خفته جان می گیرد

ناگهی که برف به کنج خاک می خزید

ول وله می شود حیات

قل قله میشود سبزی جا گرفته بر نبات

ان هنگامی که بهار میخندید

رفیقانی نه به سان گرگ، که ذات ادمیشان می نمود

فرزندانی خلف تنها به اندیشه سیاه پدر

ان هنگام که شعله های سیب دندان زدهْ تعبیر خیال کجشان به قسم می شود

به تین ،به زیتون، به بال های پا مال اشرفیت

...........................

.............................................

......................

دریغ از لحظه ای که اخرین تبعیدی قلعه ی "من" هم میشکند

جایی که شلوغ پنهانی دو انسان را خبر از من و تو نمی ماند

سپاهیان سکوت تاریکی شبم را می درند

دلهره ی ماه بی شعاع، ترس یخ زده ی بلورین

ستاره های هرِّ دل ریخته اش،مو برداشته شکسته اش

وسپاهیان می تازند،پشت نیرنگ نارفیقان

در هنگام سپید و سرخ زهد و ریا

در لحظه ی تلاقی من،با هر انچه از "من" ماند به جفا

*** *** ***

طنین شکستنش به گوش میرسد

قلعه ی فرو ریخته، ترک کهنه ی دلم را می تکاند

با بیداری اخرین ستاره

باز هم دریغ از من

بوی گوشت روح زنده،سوخته،رویا ندیده

دل اسمان را می لرزاند

اخرین دلخوشی من ِ رفته،روسیاهی دود این دریغ که میماند به یادگارش......

..........

.......................

اخرین تبعیدی قلعه "من" هم شکست

ملکـــــــــی دوش به باده و جام وزیـــــــن          مستــــــــــــم نمود و فرمود نیست به ازیــــــــن

گر طالب فیضی کرم نمای و کنج فرو بگذار         مرد میــــــــانه ی میدان حریف میطلبد و تیغ رزین

بیار گوش و پند نوش و تامه دلــــی بسپار          افتادگی و غرور بین....سر ده به ان و دل نه ازین

در راه طلب بکوش و گود و میــــدان مـگذار          لیکن غرور به راهت اسب عریان است و بی زین